အျမဲတမ္း အနာဂါတ္ကိုဘဲ ဦးတည္ျပီး ဘ၀လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္။ သူက ဘ၀ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာမႈနဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာလို႕ သတ္မွတ္ျပီး သူသတ္မွတ္ထားသလို သူကိုယ္တိုင္ဟာလည္း လုပ္ငန္းၾကီးတစ္ခုကို ဦးေဆာင္ႏိုင္သူတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ သူ႕ဟာ သူ႕ရဲ႕ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို အလုပ္ေတြလုပ္ရင္းနဲ႕သာ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲကအမွ် သူရဲ႕ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈေတြကုန္ဆံုးျပီး လူလတ္ပုိင္းကို ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူဟာ ေလညွင္းခံဖို႕ ျမစ္ကမ္းနားကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းနံေဘးကို ေရာက္ေတာ့ သူ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ငါးမွ်ားေနတာကို လွမ္းေတြ႕လိုက္တယ္။ အဲဒီလူငယ္ေလးဟာ ျမစ္ေရျပင္ၾကီးကို ေငးၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူက စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဒီလူငယ္ေလးဟာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အလကား ကုန္ဆံုး ေနပါလား ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့။ သူ ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ တစ္မိနစ္ တစ္စကၠန္႕ကိုေတာင္မွ အလကားမျဖစ္ေအာင္ေနခဲ့တဲ့ အတြက္ ဒီလူငယ္ေလးဟာ သူ႕မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ အလကား အခ်ိန္ျဖဳန္းေနသလို ျမင္ေနေတာ့တာေပါ့။ ျပီးေတာ့ သူဟာ လူငယ္ေလးနားကို သြားျပီး စကားသြားေျပာလိုက္ပါတယ္တဲ့။

"ဦး ျမင္တဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ငါးမွ်ားေနတာပါ..."

"ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ငါးမွ်ားရတာကို ၾကိဳက္တယ္ေလ... ငါးမွ်ားရင္းနဲ႕ ကိုယ္ေတြးခ်င္တာေတြကို ေတြးလို႕ရတယ္ေလ... ျပီးေတာ့ မိလာတဲ့ ငါးေတြကိုလည္း ေရာင္းစားလို႕ရသလို ညေနစာအေနနဲ႕ခ်က္စားလို႕လည္း ရတယ္ေလ.."

"ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ကို လုပ္ရမွာလဲဆိုတာ ဦး ကၽြန္ေတာ့ကို ေျပာျပလို႕ရမလား.."

"ဒါဆို အျမင့္တေနရာကို ေရာက္ရင္ ဘယ္လို ေကာင္းၾကိဳးေတြ ခံစားႏိုင္မလဲ.."

သူက ဒီလိုလည္း ေျပာေရာ ေကာင္ေလးက ရီေတာ့တာဘဲ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ဒီလို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

လူေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တေယာက္ မတူညီတဲ့ အနာဂတ္အိပ္မက္ေတြကို မက္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ အရသာနဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အတိုင္းအတာကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မတူၾကပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္က ဘာကို တကယ္လိုလားတယ္ ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိဘဲ စြတ္ေျပးေနတာမ်ိဳးလည္း တခါတေလမွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဦးတည္ခ်က္ကို ေရာက္ဖို႕ တည့္တည့္မတ္မတ္ သြားေနတယ္လို႕ထင္တဲ့ ဒီလမ္းကေလးဟာ ေကြ႕ပတ္ျပီး သြားေနတာ ဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ တခါျပန္ျပီး ဆန္းစစ္ဖို႕လိုပါတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ကိုယ္တုိင္ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႕ လိုလားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါ။

စံုတြဲ တစ္တြဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ ျငင္းခုန္မႈတစ္ခု ျဖစ္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာင္ေလးက ေဒါသတၾကီးနဲ႕ အျပင္ကို ထြက္သြားတယ္။ ေကာင္မေလးကေတာ့့ မ်က္ရည္ေလး တစမ္းစမ္းနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ က်န္ခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းမႈေတြေရာ ေဒါသျဖစ္တာေတြေရာနဲ႕ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက သူ႕ေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ လီမြန္တီးဖန္ခြက္ကို ဆြဲယူလိုက္ျပီး သူ႕စိတ္ထဲမွာ ခံစားေနရတာေတြအားလံုးကို လီမြန္တီးဖန္ခြက္ထဲက သံပုရာျခမ္းေလးအေပၚမွာ ေပါက္ခြဲပစ္လိုက္တယ္။ သံပုရာျခမ္းေလးကို အခြံနဲ႕ အသား တစ္စစီ ျဖစ္ေအာင္ ဇြန္းကေလးနဲ႕ ထိုးေျခေနေတာ့တာပါဘဲ။ အဲဒီလိုလည္း ထိုးေျခေရာ သံပုရာ အခြံက အခါးေတြကထြက္ကုန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္မေလးက စားပြဲထိုးကို လွမ္းေခၚလိုက္ျပီး အခြံမရွိတဲ့ သံပုရာျခမ္းပါတဲ့ လီမြန္တီးတစ္ခြက္နဲ႕ လဲေပးဘို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ စားပြဲထိုးေလးကလည္း ဘာမွ မေျပာဘဲ လီမြန္တီးတစ္ခြက္နဲ႕ လဲေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သံပုရာျခမ္းကေတာ့ ေစာေစာကလိုဘဲ အခြံေလးနဲ႕ပါဘဲ။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားျပီး ကၽြန္မက သံပုရာျခမ္းကို အခြံမပါေစပါနဲ႕လို႕ ေျပာလိုက္တယ္ေလ ဆိုျပီး စားပြဲထိုးကို ေအာ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက

ေကာင္မေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာေအာင္ ေၾကာင္ေနျပီးမွ စားပြဲထိုးေလးရဲ႕ စကားအနက္ကို ရင္ထဲက ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စားပြဲထိုးေလးကို ထပ္ေမးလိုက္တယ္။

"၁၂နာရီပါ။ ၁၂နာရီ ၾကာရင္ေတာ့ သံပုရာသီးဟာ သူ႕မွာရွိတဲ့ ရနံ႕အားလံုးကို ထုတ္ျပီး အေကာင္းဆံုး အရသာ တစ္ခုကို ထုတ္ေပးပါလိမ့္မယ္... ဒါကို ေသာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အစ္မက ၁၂နာရီ ရင္းႏွီးဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့ေလ..."

"ဒီလီမြန္တီး တခုတည္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး...ဘယ္အလုပ္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၁၂နာရီၾကာေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ေစာင့္စားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အရာရာဟာ ထင္ထားသေလာက္ မဆိုးဘူးဆိုတာကို သိလာႏိုင္မွာပါ...."

"ဒီ လီမြန္တီးေလးကို..ဟုတ္လား..."

"အင္း...ဟုတ္တယ္ ဒီလီမြန္တီးေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ၁၂နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့..."

"အကယ္၍.......အစ္မက ၃မိနစ္အတြင္း သံပုရာသီးရဲ႕ အရသာကို ညွစ္ထုတ္ပစ္ဘို႕ အတင္းၾကိဳးစားေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လီမြန္တီဟာ ပိုခါးျပီ ဖန္ခြက္မွာလည္း အစင္းေၾကာင္းေတြသာ က်န္ေနခဲ့ေတာ့မွာပါ...."